บ้านสันเจริญ

ประวัติความเป็นมาของหมู่บ้าน บ้านสันเจริญ หมู่ ุ6 ตำบลผาทอง อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน เป็นหมู่บ้านชาวเขาเผ่าเย้า ตั้งอยู่ในพื้นที่ป่าสงวน มีสถานที่หลายแห่งได้รับการพัฒนาเป็นหมู่บ้าน ท่องเที่ยว เมื่อปี พ.ศ. 2541 ได้รับการสนับสนุนจากศูนย์พัฒนาและสงเคราะห์ชาวเขา จังหวัดน่าน และ อบต.ผาทอง การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ปัจจุบันมีประชากร จำนวน 98 หลังคาเรือน 121 ครอบครัว 535 คน อาชีพการเกษตร นับถือศาสนาพุทธ และคริสต์

สภาพทั่วไปทางภูมิศาสตร์ สภาพทั่วไปของบ้านสันเจริญเป็นพื้นที่ป่าเขา ร้อยละ 95 เป็นที่ราบ ร้อยละ 5 และมี ป่าไม้ ร้อยละ 65 และเป็นพื้นที่ทำกินและภูเขาหัวล้านประมาณ ร้อยละ 35 พื้นที่หมู่บ้านสันเจริญมีอาณาเขต ทางทิศเหนือติดกับบ้านน้ำพรรณ ทิศใต้ติดกับบ้นน้ำกิ ทิศตะวันออก ติดกับ บ้านน้ำลัก ทิศตะวันตกติดกับบ้านสนามเหนือ

ระยะทางจากหมู่บ้านสันเจริญ ไปยังสถานที่ท่องเที่ยว คือ สวนยาหลวง ระยะทาง 13 กิโลเมตร น้ำตก ระยะทาง 2 กิโลเมตร สวนกาแฟ ระยะทาง 7 กิโลเมตร การเดินทางไปบ้านสันเจริญ จากอำเภอเมือง จังหวัดน่าน การเดินทาง โดยรถยนต์ส่วนบุคคล ใช้เส้นทางหมายเลข 1148 ผ่านที่ว่าการอำเภอท่าวังผา ระยะทางถึงหมู่บ้านประมาณ 76 กิโลเมตร

งานเทศกาลและประเพณี ตรุษจีน เป็นเทศกาลตามประเพณีของหมู่บ้าน จัดขึ้นประมาณเดือนมกราคม ถึงกุมภาพันธ์ ของทุกปี เป็นประเพณีการไหว้เจ้า มีการแสดงรำถาด ลุยไฟ และการมอบของขวัญ ของที่ระลึกให้กัน สินค้าพื้นเมืองแนะนำของหมู่บ้านสันเจริญ เป็นผ้าปักลายเมี่ยน เก้าอี้หวาย มีด หน้าไม้ กระบอกไม้ไผ่ทำเป็นแก้วน้ำดื่ม และร้านค้าแนะนำของหมู่บ้าน ร้านค้าฟุเอ๋ย แซ่ผ่าน บ้านสันเจริญ ตำบลผาทอง อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน

สถานที่ท่องเที่ยวของหมู่บ้านที่น่าสนใจ คือ สวนยาหลวง เดิมเป็นที่ปลูกฝิ่นของชาวเขาเผ่าเย้า มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,650 เมตร สามารถจะมองเห็นทัศนียภาพของจังหวัดน่าน และพะเยา น้ำออกรู เป็นสถานที่ที่มีตาน้ำขนาดใหญ่ และใหญ่ที่สุดของประเทศไทย มีน้ำไหลออกตลอดปี เป็นน้ำตก และลำธารใส มีปลาภูเขา บริเวณแอ่งน้ำออกรู ซึ่งเป็นต้นน้ำ จำนวนมาก

สถานที่พักแรมในหมู่บ้าน เป็นสวนกาแฟ เป็นกระท่อมชาวบ้าน และกระท่อม บริเวณจุดชมวิว ค่าบริการ ราคาที่พักคืนละ 100 บาท/หลัง/คืน

บ้านสองแคว

บ้านสองแคว หมู่ที่ 5 ตำบลสะเนียน อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน ประวัติความเป็นมาของหมู่บ้าน หมู่บ้านเดิม ย้ายออกมาจากบ้านโป่งอ่าง ปี พ.ศ 2511 ตั้งหมู่บ้านสองแควปี 2511 สภาพทั่วไปทางภูมิศาสตร์ มีภูเขาป่าไม้ล้อมรอบหมู่บ้าน มีลำห้วยสะเนียน ห้วยสะไลต์รอบหมู่บ้าน อาณาเขตหมู่บ้าน

บ้านสองแคว ทิศเหนือ ติดต่อกับบ้านห้วยระพี ทิศใต้ติดต่อกับตำบลเรือง ทิศตะวันออก ติดต่อกับบ้านน้ำโค้ง ทิศตะวันตกติดต่อกับ บ้านปางเป๋ย

ระยะทางจากหมู่บ้านไปยังศูนย์วัฒนธรรมหมู่บ้าน ระยะทาง 300 เมตร หมู่บ้านไปป่าชุมชน ระยะทาง 300 เมตร และไปน้ำตก ป็นระยะทาง 500 เมตร

งานเทศกาลกินข้าวใหม่ จัดขึ้นประมาณเดือนกันยายน ถึงเดือนตุลาคมของทุกปี บริเวณที่จัดงานจัดในหมู่บ้านทุกหลังคาเรือน มีการอวยพรข้าวใหม่ ตามประเพณีชนเผ่า เทศกาลขึ้นปีใหม่ม้ง จัดขึ้นเดือนธันวาคม ในงานปีใหม่มีกิจกรรมการละเล่นการโยนลูกช่วง การร้องเพลงอวยพร การเล่นลูกข่าง การเป่าแคน การแต่งกายชุดประจำเผ่าทั้งหมู่บ้าน ผลิตภัณฑ์ในหมู่บ้าน ที่เป็นที่สนใจ คือผลิตภัณฑ์ผ้าเขียนลายม้งโบราณ , ผ้าปักม้ง

การเดินทาง ไปหมู่บ้านสองแควโดยรถยนต์โดยสารประจำทางน่าน-พะเยา ออกจากสถานี ขนส่งจังหวัดน่าน ใช้เวลาเดินทางประมาณ 30 นาที การเดินทางโดยรถยนต์ส่วนตัว ออกจากจังหวัดน่าน ไปหมู่บ้านสองแควระยะทางประมาณ 19 กิโลเมตร

สถานที่ท่องเที่ยว น้ำตกกลัวตั๋ว น้ำตกกลัวกตั๋วเกิดจากลำห้วยสะเนียน อยู่ห่างจากหมู่บ้าน ประมาณ 500 เมตร สถานที่ท่องเที่ยว ศูนย์วัฒนธรรมชนเผ่า-ป่าชุมชน เป็นศูนย์รวบรวมเครื่องมือเครื่องใช้ และหัตถกรรม ตลอดถึงวิธีชีวิตของชนเผ่าไว้ให้ดู และศึกษา ตั้งอยู่ห่างจากหมู่บ้าน 300 เมตร

บ้านห้วยหยวก

บ้านห้วยหยวก หมู่ที่ 6 ตำบลแม่ขะนิง อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน ประวัติความเป็นมา ของหมู่บ้าน เดิมอยู่บ้านภูเค็ง และได้ย้ายออกมาจากบ้านภูเค็งเมื่อ พ.ศ. 2514 มาตั้งเป็นหมู่บ้าน ห้วยหยวก จนถึงปัจจุบัน

อาณาเขตบ้านห้วยหยวก ทิศเหนือติดกับบานปางเป๋ย ทิศใต้ติดกับบ้านห้วยนางิ้ว ทิศตะวันตก ติดกับบ้านปางเป๋ย และทิศตะวันตกติดกับอำเภอบ้านหลวง

งานเทศกาลขึ้นปีใหม่ม้ง จัดขึ้นประมาณเดือนธันวาคม ถึงเดือนมกราคม ของทุกปี สถานที่จัดงานเทศกาล บริเวณสนามหมู่บ้าน มีการแสดงประกอบด้วยการโยนลูกช่วง การเป่าแคน การร้องเพลง การเล่นลูกข่าง และการตีขนไก่ การเดินทางใช้รถยนต์ส่วนตัว หรือจ้างเหมาะ เดินทางจากอำเภอเมือง จังหวัดน่าน ใช้เส้นทางบ้านปางเปย ระยะทางประมาณ 44 กิโลเมตร

สถานที่ท่องเที่ยว ชุมชนตองเหลือง ซึ่งเป็นชุมชนที่ล้าหลังที่สุดกลุ่มหนึ่ง ชุมชนม้ง ้บ้านห้วยหยวก เป็นชนเผ่าที่ยังคงไว้ซึ่งประเพณีดั้งเดิม